Analog fotoğrafa geri dönmek: 36 karelik sabır

Geçen kış, annemin dolabında eski bir film makinesi buldum. İçinde yarısı çekilmiş bir film vardı. Banyo ettirdiğimde yirmi yıl önceki bir bayram sabahıyla karşılaştım. O gün yeniden film almaya karar verdim.

Az kare, çok dikkat

Bir rulo filmde 36 kare var. Her deklanşöre basış bir maliyet, bir karar. Bu sınır, kadrajı daha uzun düşünmeyi, ışığı daha dikkatli okumayı ve bazen hiç çekmemeyi öğretiyor.

"Dijitalde fotoğraf çekiyordum. Filmde fotoğraf beklemeyi öğrendim."

Beklemenin güzelliği

Çektiğiniz kareyi hemen göremiyorsunuz. Banyo edilmesini beklerken o anı hafızanızda yeniden kuruyorsunuz. Sonuç geldiğinde, çoğu zaman hatırladığınızdan başka bir şeyle karşılaşıyorsunuz. Ve bu, şaşırtıcı biçimde iyi bir duygu.

Başlamak isteyenlere

Pahalı bir makineyle başlamayın; ikinci el, tamamen manuel bir gövde yeterli. İlk rulolarda tek bir film türünde kalın; ışığa nasıl tepki verdiğini öğrenin. Her kareyi küçük bir deftere not edin: saat, ışık, ayar. Hatalarınızdan en çok böyle öğreniyorsunuz.

Sonuç

Bugün hâlâ çoğu işimi dijital çekiyorum. Ama ne zaman kendimi aceleye kaptırsam, çantama bir rulo film koyuyorum.